Wanneer dit profiel in beeld komt
- Langere regionale of interregionale ritten
- Onvoldoende depotvenster om alles thuis te laden
- Corridors met realistische laadpunten onderweg
- Hogere druk op inzeturen
Indicatieve voorbeeldberekening
- 1 elektrische trekker met deels depotladen en deels publiek of semi-publiek snelladen
- Hoger energie- en tijdsrisico dan puur depotladen
- Mogelijk minder depot-CAPEX, maar meer afhankelijkheid van route-infra en laadtarieven
Laadoplossingen die hierbij vaak genoemd worden
- Alpitronic Hypercharger
- Kempower snellaadopstellingen
- ABB of Ekoenergetyka op corridor- of hublocaties
- Zwaardere HPC-profielen bij logistieke knooppunten
Wat dit profiel gevaarlijk maakt
- Afhankelijkheid van beschikbaarheid onderweg
- Minder grip op wachttijd en laadvenster
- Hogere gevoeligheid voor laadprijs en omrijdkosten
- Planning moet strakker zijn dan men vooraf denkt
Welke wachttijden je in je som moet zetten
Snelladen onderweg rekent op papier bijna altijd goed, omdat je uitgaat van een beschikbare plek zonder wachtrij. De realiteit op drukke corridors ziet er minder vriendelijk uit. Reken in je basiscase al met 10 tot 20 minuten wachten per laadstop op piekmomenten, plus een marge voor storingen en betaalproblemen. Bij twee laadstops per rit kost dat zo 30 tot 45 minuten per dag, oftewel ruim drie uur per week per truck. Vermenigvuldig dat met chauffeursuren, klantbelofte en marge per rit, dan zie je snel dat je laadstrategie geen HPC-discussie is maar een roostervraag. Een snelladerprofiel werkt pas als je die wachttijd hebt geabsorbeerd in je planning en niet uit je diesel-dagverwachting blijft rekenen.
De nuchtere conclusie
Snelladen onderweg kan een elektrische trekkercase mogelijk maken, maar maakt hem zelden simpeler. Je verplaatst een deel van de complexiteit van je depot naar de route.